بی قراری نوشت:

به هم نمیرسیم ما..چاره ای جز فاصله نیست!

عهدیه که بسته شده..پس دیگه جای گله نیست!

یک خاطره ی خوش..

یک هفته مانده به عید...برای دیدن یک دوست میروم بیرون..دیدنمان که تمام می شود ...عزم بازگشت میکنم..باران شروع میکند به باریدن...امان از این شهر همیشه بارانی..توی ایستگاه تاکسی تنها چیزی که دیده می شود کلی آدم عصبی ست و تنها چیزی که دیده نمیشود تاکسی...من اما خرسند از سنبل ها و شیرینی که بی هوا برای خودم و نازنین خواهر خریدم می ایستم کنار دیگران...سرم را بلند میکنم و به آسمان نگاه می کنم و لبخند میزنم...مردم توی صف جوری با حرص به من نگاه میکنند که خنده ام میگیرد..5 دقیقه...10 دقیقه...20 دقیقه...هر تاکسی که می آید تنها یک چیز می گوید...دربست..و مردم عین قحطی زده ها ار سرو کول ماشین بالا می روند..دوباره دچار همان شعارهای بیخودی آزاردهنده می شوم...که در این شرایط باید به فکر دیگران باشم...که اگر شد تا خود صبح زیر این باران می مانم اما به این بی عدالتی تن نمی دهم..شدت باران بیشتر می شود..تمامآ خیس می شوم وحرص می خورم از مردمی که به همه چیز تن می دهند! هنوز بر سر تصمیمم می ایستم...که اگر شد تا خود صبح زیر این باران می مانم اما به این بی عدالتی تن نمی دهم !اما دیگر خوشحال نیستم...دیگر نمی خندم...حالا شبیه همان مردمی شده ام که در لحظه ی اول دیده بودمشان...عصبی و تلخ...تنها کاری که میکنم به کسی که کنارم ایستاده و با لبخند با من سخن میگوید تا زمانش بگذرد سعی میکنم با آرامش حرف بزنم!

40 دقیقه میگذرد...خبری از ماشین نیست...کلافه ام..دوست دارم بروم تک تک آن هائی که می گویند دربست را خفه کنم..دختر کناری دارد با تلفنش حرف میزند و با خیال راحت می گوید 5 دقیقه ی دیگر می رسم...تعجب میکنم..با این وضع ماشین؟رویم را که بر میگردانم می بینم نیست...چشم می چرخانم تا ببینم کجا رفته...بله...او هم...

45 دقیقه میگذرد..یکی صدا میزند از فلان جا میروم..یک نفر جای خالی دارم..نوبت من است..هوا عجیب سرد است..سوار ماشین که میشوم تازه میفهمم پیر مردی دربست گرفته و مردم دیگری را هم با خود شریک کرده..از من و راننده اجازه می خواهد که  بخواند...از راننده چون صاحب ماشین است و از من چون تنها زن ماشین..شروع می کند به خواندن. صدایش عجیب گرم است..و شعرهایش هم...خودش خالق آن شعر هاست.. صدایش شبیه صدای پدربزرگ هائی ست که همیشه دوست داشتم داشته باشمشان..سنتی می خواند و چه زیبا...شعر بعدی را به زبان محلی می خواند..این شعر بیشتر به من میچسبد..در دلم می گویم چقدر این پیرمرد را دوست دارم..ماشین که نگه می دراد همه پیاده می شویم..ناخوداگاه بدون ِ آنکه بفهمم چه شد می چرخم به سمت پیرمرد و یک دسته از سنبلم را میگیرم به طرفش و میگویم برای شماست پدر جان ...زبانش بند می آید..عذرخواهی میکند که با صدایش آزارمان داده..من اما لبخند میزنم...چشم هایش دارد میخندد..چشم های من نیز... گل را میگیردو می بوسد و تشکر میکند... و من همچنان لبخند میزنم ..خداحافظی میکنم و به سمت خانه حرکت میکنم..توی راه..سرم را بلند میکنم و به  آسمان نگاه میکنم و رد خنده از لبانم پاک نمی شود..این حال خوبم را مدیون این ابرها هستم و خدایشان.